គ្រាប់ក្រួស (The Gravel) ភាគ៤

វគ្គ៦ ១ × ៤ = ១

            ក្រោយពេលមកពីប្រទេសចិនវិញបានមួយឆ្នាំ ពួកខ្ញុំបានយកប្រាក់រង្វាន់ទាំងនោះទៅរៀនភាសាចិន និងកម្មវិធីកុំព្យូរទ័របន្ថែម។ ការចំណាយពេលលើការសិក្សាភាសាចិន និងកម្មវិធីកុំព្យូទ័រពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃធ្វើឲ្យពួកខ្ញុំកាន់តែចងភ្ជាប់ជាមួយនឹងវិស័យនេះទ្វេឡើង ដោយចាប់ផ្តើមបែកគំនិតក្នុងការបង្កើតប្រភេទហ្គេមថ្មីសម្រាប់វាយលុកទីផ្សារពិភពលោក។

            «ការអាប់ដេត (តម្លើងកម្មវិធីឲ្យទាន់សម័យ)របស់ហ្គេមបច្ចុប្បន្នដូចអត់សូវឡូយទេ អញចង់បង្កើត  ហ្គេមប្រភេទថ្មីសម្រាប់លេងបានទាំងក្នុងទូរស័ព្ទ និងកុំព្យូទ័រ!» អាធីវាប្រាប់ខ្ញុំពេលខ្ញុំកំពុងតែរៀនពីរបៀបបង្កើតអវតា (តុក្កតានិម្មិត)ហ្គេមថ្មីៗ។

            «អើ...មានអី ព្រោះតែបន្តិចទៀតហ្នឹងពួកយើងក៏មានទូរស័ព្ទប្រើគ្រប់ដៃគ្រប់គ្នាដែរ បើយើងបង្កើត  ហ្គេមបែបចឹងៗដាក់តម្រូវកូដក្នុងទូរស័ព្ទបានវាល្អហើយ!» អាសុខដែលនៅក្បែរនោះស្រាប់ក៏លើកជាយោបល់ឯកភាពសម្រាប់សំណើរបស់អាធី មុននឹងបន្តធ្វើឲ្យខ្ញុំត្រូវគិតឡើងវិញពីអ្វីដែលពួកគេនិយាយ ព្រមទាំងឆ្លៀតកត់ត្រាទុកនូវអ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍សម្រាប់ពេលខាងមុខ។

            «តែថាកម្លាំងទូរស័ព្ទឥឡូវតូចៗទេ អ៊ីចឹងមេ (មេហ្គាបៃ=ទំហំផ្ទុកនៃកម្លាំងម៉ាស៊ីន)ធំៗដូចកម្លាំងក្នុង      កុំព្យូទ័រទេ ទាល់តែយើងបង្កើតកម្មវិធីពីរដែលតម្រូវសម្រាប់ខាងកុំព្យូទ័រផង និងសម្រាប់ទូរស័ព្ទដៃផង!»

            «អើ បើអ៊ីចឹងយើងត្រូវដឹងពីទំហំផ្ទុករបស់ទូរស័ព្ទសិនថាពួកវារត់ (ល្បឿនដំណើរការ) រួចអត់ បើរត់រួច ឬបានប៉ុន្មានអីយើងចាំកែតម្រូវកម្មវិធីពួកយើងតាមក្រោយ» ខ្ញុំលើកជាយោបល់ឲ្យអាធី និងអាសុខគិត ដើម្បីបញ្ចប់ការចងកូដមួយនេះ។ ពួកយើងរំពឹងថាបន្ទាប់ពីរៀនកម្មវិធីសរសេរកូដកុំព្យូទ័រ និងបង្កើតកម្មវិធីរួចរាល់ ពួកយើងនឹងអាចបង្កើតហ្គេមថ្មីមួយយកលក់ឲ្យក្រុមហ៊ុនចិន         ជាពិសេសលើវិស័យហ្គេមរបស់ពួកគេដែលកំពុងវាយលុកពិភពលោកសន្សឹមៗ។

            ដោយមានការសហការគ្នាបានយ៉ាងល្អ និងរិះរកពីវិធីសាស្ត្រ ក៏ដូចជាស្រាវជ្រាវលើទំហំផ្ទុករបស់ទូរស័ព្ទតាំងពីពេលចាប់ផ្តើមរហូតមក បានធ្វើឲ្យពួកយើងអាចសម្រេចកិច្ចការនេះបានស្ទើរតែជោគជ័យក្រោយពីយើងបញ្ចប់ការសិក្សាវគ្គជំនាញនៅរយៈពេលពីរឆ្នាំបន្ទាប់។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសរសេរកូដ ពួកយើងបានទាក់ទងទៅខាងក្រុមហ៊ុនសប្បាយ ដើម្បីលក់កម្មវិធីនេះឲ្យទៅក្រុមហ៊ុនចិនដែលយើងធ្លាប់បានទៅ

កាលពីលើកមុន។

            បូកផ្សំនឹងព្រេងសំណាង ឱកាសដែលពួកយើងបានសន្សំក៏មកដល់។ ពួកយើងបានទៅចចារ     និងអនុវត្តផែនការដំណើរការកម្មវិធីហ្គេមនោះលើគេហទំព័ររបស់ចិនជាការសាកល្បង ដោយពួកគេបានសន្យាថាបើរ៉េងឃីង (ចំណាត់ថ្នាក់នៃការចូលចិត្ត) របស់ហ្គេមហ្នឹងឡើង គេនឹងទិញយកកម្មវិធីនោះពីពួកខ្ញុំទ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យរៀនបន្ថែមពីជំនាញបង្កើតប្រូហ្គ្រាមផ្សេងៗនៅចិនប្រាំឆ្នាំពេញបន្តទៀត។

            គ្រាន់តែឮបែបនោះ ពួកខ្ញុំត្រេកអរលោតឱបកគ្នាដោយមិននឹកស្មានទេថាសុបិន្តដែលធ្លាប់មានថានឹងមកដល់ទីនេះម្តងទៀតបានក្លាយជាការពិតបែបនោះទាល់តែសោះ។ ប៉ុន្តែដូចដឹងស្រាប់ថាព្រេងសំណាងយើងមើលមិនឃើញ ថ្ងៃមុនអ្នកមើលងាយខ្ញុំ តែមិនប្រាកដថាថ្ងៃនេះខ្ញុំនៅឲ្យអ្នកមើលងាយទៀតឡើយ។

ដូចគ្នា ខ្ញុំអត់ស្តាយក្រោយទេដែលជ្រើសរើសផ្លូវមួយនេះ បើទោះផ្លូវចិត្តខ្ញុំអាចនឹងរងភាពឈឺចាប់មិនតិចក្តី តែវាមិនមែនជាឧបសគ្គសម្រាប់ខ្ញុំទៀតឡើយនៅពេលនេះ!

«ហ្អែងគិតថាឪម៉ែយើងដឹងពីដំណឹងនេះខ្លះទេហ្អា៎?» អាធីសួរខ្ញុំពេលមកដល់ផ្ទះស្នាក់ដែលជាកន្លែងដែលខាងក្រុមហ៊ុនចិនបានជួលឲ្យពួកយើងសម្រាកក្នុងរយៈពេលប្រាំឆ្នាំ។

«មិនដឹងដែរ! កាលពួកយើងនៅស្រុក ទូរទស្សន៍មិនដែលផ្សាយអីទាក់ទងនឹងហ្គេមហ្នឹងផងហ្នឹង? ពេលយើងលេងវាឈ្នះបានមកចិនក៏ម៉ែមិនដឹង ទម្រាំឥឡូវដាច់បណ្តាញសែនយូរថ្នាក់នេះហ្អី អញថាមិនដឹងមិនឮរឿងពួកយើងទេ! ស្រួលមិនស្រួលភ្លេចពួកយើងបាត់ផងក៏មិនដឹង!» អាសុខឆ្លើយទៅអាធី ខណៈវាក៏កំពុងអង្គុយស្មឹងស្មាធប្រឹងអានមេរៀនដែលទើបនឹងបានរៀនថ្មីៗ។ មិនខុសគ្នាពីវាពីរនាក់ហ្នឹង បងម៉ាប់ក៏មានឫកពាប្រហាក់ប្រហែលគ្នាពេលនឹកដល់ស្រុកកំណើតដែលពួកយើងបានចេញឆ្ងាយកន្លងមកនេះ។

«បងឯងនឹកម៉ែនឹកឪទេ?» ខ្ញុំសួរគាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន ធ្វើឲ្យអាធីងាកមកភ្លែតរួចនិយាយកាត់សម្តីបងម៉ាប់ដែលប្រុងនឹងឆ្លើយ។

«បើថាមិននឹកឆ្កែសុទ្ធហើយហ្អា៎! ម៉ែឪហ្អា៎ អាណាមិននឹក...តែដូចដឹងអ៊ីចឹងពួកយើងហ្នឹង...គ្រាន់តែជាកូនកំពូលបំផ្លាញក្នុងភ្នែកពួកគាត់ អញមិនចង់ទៅផ្ទះទេ អញខ្លាចគាត់នៅតែនិយាយដូចមុនៗ! យកអញទៅប្រៀបនឹងបងជីដូនមួយ ជីទួតមួយ...ស្រួលមិនស្រួលប្រៀបជាមួយក្មួយអញផងមិនដឹង!

«វាពិតមែនហ្នឹង! និយាយត្រង់តាំងពីចេញពីផ្ទះមក អញស៊ីបាយមិនត្រង់មាត់ទេ អញថាបាយម៉ែអញ

ធ្វើឲ្យវាឆ្ងាញ់ជាង...ហ៊ើយ៎...ពេលគិតដល់ម៉ែ អញហត់នឿយនឹងពុកណាស់ដែលវាយធ្វើបាបម៉ែរហូត អញស្អប់អញចង់រកលុយឲ្យបានច្រើន រួចនាំម៉ែមកនៅឆ្ងាយពីពុកកុំឲ្យគាត់វាយធ្វើបាបម៉ែទៀត! ចាំតែមើលតែអញ   ត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ អញនាំម៉ែចេញពីពុក»

«គិតបានល្អ! អាប្រុស អញក៏មិនខុសពីអាសុខ...ម៉ែឪអញមិនដឹងជាស្អីម្ង៉ៃៗគិតតែឈ្លោះគ្នានាំរឿងគ្មានស្រាន្ត...មិនដឹងថាពេលចេញមកបាត់បែបនេះគាត់នៅឈ្លោះគ្នាទៀតឬអត់ទេ?»

«ហ្អឺ!» ខ្ញុំបានត្រឹមងក់ក្បាលស្តាប់ និងក្រឡេកភ្នែកចេញទៅឆ្ងាយតាមមាត់បង្អួចកញ្ចក់កណ្តាលរាត្រីដែលមានភ្លើងចម្រុះពណ៌។ ទទួលស្គាល់ថាទីនេះស្អាត តែក៏មិនស្អាតអាចជំនួសភ្លើងចង្កៀងក្នុងផ្ទះបានដែរ។

«គ្មាននរណាដែលមិននឹកស្រុកនឹកផ្ទះទេ! ប៉ុន្តែពួកយើងមានអ្នកណាជឿជាក់ឬអត់ថាអ្នកផ្ទះនឹកខ្លួនឯងវិញនោះ? ពួកយើងដើរចេញមកឆ្ងាយបែបនេះ មិនមែនមកពីពួកយើងដឹងរួចជាស្រេចទេឬថាអ្នកផ្ទះមិនត្រូវការពួកយើង?...គិតឬថាចង់នៅទីនេះ? តែវាអត់ជម្រើសទៅហើយ!» បងម៉ាប់និយាយបង្ហើរចោលធ្វើឲ្យពួកខ្ញុំស្ងាត់ម្តងទៀត។ សម្តីបងម៉ាប់ពិតជាត្រឹមត្រូវ ព្រោះការដែលពួកខ្ញុំអណ្តែតត្រសែតមកដល់ទឹកដីគេនេះ ក៏ព្រោះតែឆ្អែតឆ្អន់នឹងការនិន្ទា និងការមិនយកចិត្តទុកដាក់ពីគ្រួសារ ប៉ុន្តែម្នាក់ៗដឹងច្បាស់ណាស់ថាផ្ទះនៅតែជាផ្ទះ គ្រាន់តែវាលែងដូចមុនសម្រាប់ពួកយើងតែប៉ុណ្ណោះ!

«បងមិនដឹងថាពួកឯងគិតដូចបងឬអត់ទេ...បងគិតថាវាមិនមែនមានតែពួកយើងទេ ដែលមានពើបប្រទះនឹងបញ្ហាបែបនេះ» ស្ងាត់បានបន្តិច បងម៉ាប់បន្លឺឃ្លាថ្មីធ្វើឲ្យពួកខ្ញុំត្រូវសម្លឹងមើលមុខគាត់ដោយចម្ងល់ថាគាត់កំពុងតែគិតអ្វី ព្រោះកែវភ្នែកមានពន្លឺ និងការគ្រោងទុកមួយនោះធ្វើឲ្យខ្ញុំដៅមិនសូវជាខុសថាគាត់ប្រាកដជាមានផែនការអ្វីម្យ៉ាងមុនពេលពួកយើងត្រលប់ទៅស្រុកវិញមិនខាន។

វគ្គ៧ ទឹកមាត់សាបតែមានរសប្រៃ

          «ពួកយើងសុទ្ធតែក្មេងខ្វះភាពកក់ក្តៅ និងគ្មានការទទួលស្គាល់ពីសង្គម បើចឹងបើយើងបង្កើតជាវីឌីអូនិយាយពីប្រធានបទទាំងហ្នឹង បែបលើកទឹកចិត្តកុំឲ្យអ្នកដែលដូចយើងបាក់ទឹកចិត្តគិតអ្វីផ្តេសផ្តាស តើពួកឯងយល់យ៉ាងម៉េចដែរ? យើងថតវាជាឃ្លីបខ្លីៗទុកផុសតាមយូធូបទៅ ជឿថាវាអាចមានប្រយោជន៍នៅពេលខាងមុខសម្រាប់អ្នកជំនាន់ក្រោយ»

            សម្តីគាត់ល្អម្យ៉ាងដែរ ព្រោះមកទល់ពេលនេះលទ្ធផលដែលមានសព្វថ្ងៃខ្ញុំអាចចាត់ទុកថាវាជោគជ័យបានហាសិបភាគរយហើយ បើទោះវាគ្មានគោលដៅឲ្យជាក់ប្រាកដក្តី តែជីវិតរបស់ពួកខ្ញុំមិនបានអណ្តែតត្រសែតតែលតោលគ្មានកោះត្រើយពេកនោះដែរ។ វាសមល្មមនឹងដល់ពេលដែលត្រូវបង្ហាញពិភពលោកនេះថាពួកខ្ញុំមិនមែនជាក្មេងបាតផ្សារទំនើងគ្មានដឹងខុសដឹងត្រូវអ្វីនោះឡើយ។

            បន្ទាប់ពីការបង្កើតឆាណែលយូធូបបានមួយអាទិត្យ ពួកយើងបានផុសវីឌីអូឃ្លីបមួយចំនួនទាក់ទងនឹងការចាកចេញពីស្រុកមកធ្វើការជាសិក្ខាកាមនៅប្រទេសចិន។ នៅពេលនោះមានខមមិន (មតិយោបល់ ឬសំណូមពរផ្សេងៗ) មួយចំនួនដែលពួកយើងបានអាន និងបានឆ្លើយតបទៅវិញនៅក្នុងប្រអប់ខមមិនវិញ។

            «ពួកបង ម៉េចបានទៅធ្វើការនៅចិនបាន?»

            «កាលពីមុនពួកបងជាហ្គេមម៊ើដែរឬមិនមែន?»

            «ម៉េចបានពេលហ្នឹងបងឯងជ្រើសផ្លូវមួយហ្នឹង?» រាល់សំណួរចាក់ដោតដែលបានអានទាំងប៉ុន្មាន ពួកខ្ញុំបានកត់ចំណាំវាទុករួចធ្វើការឆ្លើយតបទៅវិញតាមប្រព័ន្ធសង្គមសព្វថ្ងៃមួយប្រភេទហៅថាហ្វេសបុក ដោយពួកយើងបានបង្កើតជាផេកសម្រាប់ផុសវីឌីអូទាំងនោះដូចជាយូធូបដែរ។

            «ជាដំបូងអរគុណសម្រាប់ការឡាច (ចូលចិត្ត) ផេក និងឆាណែលយូធូបរបស់ពួកខ្ញុំ! ពេលខ្ញុំឃើញសំណួររបស់អ្នកគ្រប់គ្នា ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តដ្បិតយល់ថាគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់ដឹងពីរឿងពួកខ្ញុំ  ដើម្បីបានជាបទពិសោធន៍ក្នុងការរស់នៅ។ ការពិត...ដំបូងឡើយពួកខ្ញុំគ្រាន់តែជាក្មេងបាតភូមិចូលចិត្តលេងហ្គេមរហូតជុំគ្នាបង្កើតជាធីមមួយដោយមានការជំទាស់ពីអាណាព្យាបាលគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែដោយការចូលចិត្ត ពួកយើងបានជម្នះ និងពុះពាររហូតបានមកធ្វើការនៅទីនេះ។ ហើយបើឲ្យពួកខ្ញុំនិយាយថាហេតុអ្វីបានជាជ្រើសរើសផ្លូវហ្នឹង? ហ្អឹម...ប្រហែលមកពីការចូលចិត្តទេដឹង? តែក៏មិនសូវប៉ុន្មានដែរ...នេះសម្រាប់តែខ្ញុំម្នាក់ទេណា៎ គឺពេលហ្នឹងខ្ញុំគ្រាន់តែធុញនឹងផ្ទះ ដូចដឹងស្រាប់គ្មានអ្នកណាចង់នៅផ្ទះដែលមិនដូចផ្ទះទេ បើនៅមានតែជម្លោះ និងការមិនពេញចិត្តរវាងគ្នានឹងគ្នា ទីបំផុតគង់ទ្រាំនៅបន្តមិនបាន! ប្រហែលជាពេលហ្នឹងខ្ញុំនៅក្មេងខ្ចីផងក៏មិនដឹង? តែខ្ញុំទ្រាំអត់បាននឹងស្ថានភាពពេលហ្នឹងនោះទេ អ៊ីចឹងហើយទើបខ្ញុំទៅលេងហ្គេមរួចបានជួបជាមួយក្រុមពួកខ្ញុំសព្វថ្ងៃ! ជីវិតប្រែប្រួលមើលមិនឃើញទេ ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរថាពេលនេះខ្ញុំនឹងក្លាយជាបុគ្គលិកនៅចិនបែបនេះ...ខ្ញុំអត់អាចទាយបាន អ្នកក៏ដូចគ្នា! អ្វីដែលសំខាន់ ខ្ញុំគិតថាគ្រប់គ្នាគួរតែសាកធ្វើអ្វីមួយដែលខ្លួនចូលចិត្ត តែកុំឲ្យការដែលយើងចូលចិត្តនោះវាបង្កបញ្ហាដល់អ្នកដទៃទៅបានហើយ! ហ្អឹម...ហើយអ្វីដែលខ្ញុំចង់ផ្តាំទៅអ្នកគ្រប់គ្នាគឺថា...ឲ្យតែឈ្មោះថាការងារវាមិនសុទ្ធតែគ្មានតម្លៃទេ ឲ្យតែការងារសុចរិត ពេលខ្លះមិនបាច់ស្តេ្រស ឬគិតច្រើនពីសម្តីគ្មានបានការរបស់អ្នកភូមិឡើយ តែត្រូវចាំសម្តីគេទុករួចវាយបកនៅពេលយើងបានជោគជ័យល្អឡើងទៅ...វាគ្រាប់គ្រាន់ហើយ!»

            «សម្រាប់អ្នកចង់ដឹងពីបញ្ហាទូទៅរបស់ហ្គេម ឬបញ្ហាជីវិតផ្សេងៗអាចខមមិននៅខាងក្រោម ហើយពួកយើងនឹងធ្វើវីឌីអូតបទៅកាន់អ្នកគ្រប់គ្នាសាជាថ្មី! ជម្រាបលា!»  បន្ទាប់ពីថតចប់សព្វគ្រប់ ខ្ញុំបានប្រគល់វីឌីអូនេះឲ្យទៅអាម៉ាប់ដែលជំនាញខាងកាត់តវីឌីអូ ឲ្យវាជួយចាត់ការលៃលកយ៉ាងណាឲ្យវីឌីអូនេះដើរបានរលូនល្អមិនទាក់ សំឡេងច្បាស់ល្អ និងពណ៌រូបភាពត្រជាក់ភ្នែកល្មាក់ល្មមនឹងប្រើការកើតមុននឹងបង្ហោះឃ្លីបនោះចូលឆាណែលយូធូប។

            ពួកខ្ញុំបានបន្តប្រើជីវិតបែបនេះដោយមិនចេះនឿយណាយ ព្រោះពេលបាននិយាយ ឬចែកចាយ    បទពិសោធន៍របស់ខ្លួនទៅកាន់អ្នកដទៃ វាធ្វើឲ្យខ្លួនខ្ញុំទៅវិញទេដែលជាអ្នកធូរស្បើយ ខណៈអ្នកផ្សេងចាំត្រងត្រាប់ចាប់មើលថាចំណុចណាគួរធ្វើតាម និងចំណុចណាមិនគួរធ្វើតាម។

            ពេលនេះម៉ោង ១១.៣០ នាទីរំលងអាធ្រាតទៅហើយ មិត្តៗខ្ញុំគ្រប់គ្នាក៏សម្រាកអស់ដែរនៅឡើយតែខ្ញុំ

ដែលសម្រាកពុំទាន់បាន។ អារម្មណ៍នេះចេះតែរសាប់រសល់នឹកដល់អ្នកផ្ទះ ដោយពិចារណាថាពេលនេះខ្ញុំជោគជ័យឬនៅ? ពេលនេះខ្ញុំអាចជាកូនម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យម៉ែមានមោទកភាពបានឬនៅ? ខ្ញុំនៅតែមិនដឹងពីចម្លើយ ហើយខ្ញុំនៅតែគិតថាខ្ញុំគួរត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេក្រោយពីត្រលប់ទៅប្រទេសខ្មែរវិញ?