វិថីស្រពេចស្រពិល វគ្គ១ (ត)

«គេជើងវែងដើរលឿន បាត់ស្រមោលទៅបែបនេះក៏មិនប្លែក!»
«ឈប់រអ៊ូម្នាក់ឯងបានហើយ យេរ៉ីន! មករើឥវ៉ាន់របស់ឯងមក ឈប់តាមមើលប្រុសស្អាតទៀតទៅ!»
«ហ្អឺ...មានឯណាបង!» យេរ៉ីន ប្រកែកថាមិនពិត! នាងមានតាមមើលប្រុសស្អាតឯណា នាងកំពុងតែតាមពិនិត្យមើលថាគេជាមនុស្សដែលនាងធ្លាប់ជួបឬអត់ប៉ុណ្ណោះហ្នឹងណា៎ តែបើតាមសភាពមុននោះក៏បញ្ជាក់ច្បាស់ថាគេមិនមែនជាមនុស្សដែលនាងធ្លាប់ស្គាល់នោះឡើយ។
«ឲ្យតែប្រាកដទៅ!» ហារ៉ា និយាយលេបខាយដាក់ប្អូន មុននឹងប្រាប់ពីគម្រោងថារសៀលបន្តិចនឹងជួលកង់ជិះដើរលេងក្បែរនេះលំហែអារម្មណ៍ ព្រោះនាងធ្លាប់ដឹងមកថានៅទីនេះពេលរសៀលថ្ងៃលិចមានទេសភាពស្អាតខ្លាំង ហើយបើសិនជាមិនដល់ទីនេះហើយមិនបានថតរូបព្រះអាទិត្យលិចទេប្រាកដជាស្តាយក្រោយមិនខាន។
«ល្ងាចបន្តិចបងចង់ជិះកង់លេងទៅសួនផ្កានៅ សឺប៊ុង បន្តិច ព្រោះគេថាសួនផ្កានៅទីនោះស្អាត បើមកដល់ទៅហើយមិនបានចូលលេងបងស្តាយណាស់!»
«អូខេ...តាមចិត្តបងចុះ!»
បន្ទាប់ពីសម្រេចគ្នារួចរាល់ ក្រមុំទាំងពីរប្រាណក៏បន្តរៀបចំសម្ភារៈប្រើប្រាស់បន្តរហូតចប់សព្វគ្រប់ មុននឹងដាក់កាយសម្រាកលើគ្រែធំក្នុងបន្ទប់ ដោយទុកឲ្យ ហារ៉ា ជាអ្នករៀបចំអាហារនៅក្នុងផ្ទះបាយតែម្នាក់ឯងបន្ត។
ប៉ុន្តែអ្នកណាទៅដឹងថាសូរសព្ទសំឡេងនៃចម្រៀងមួយបទនោះបែរជាបន្លឺឡើងយ៉ាងរងំល្វើយៗចូលមកក្នុងសោតាអ្នកគេផ្កាប់មុខឲ្យកម្រើកភ្នែកដែលបិទដោយភាពហត់នោះនឿយបើកឡើងវិញបានមួយរំពេច រហ័សចេញមករកប្រភពចម្រៀងមួយបទនេះ។
Begin Again ច្រៀងដោយ គីម ជែវ៉ុន អតីតសមាជិក Wanna One អ្នកចម្រៀងដែលមានសំនួនពីរោះស្រទន់ លន្លង់លន្លោច ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍អ្នកស្តាប់ត្រូវលិចលង់ទៅតាមសាច់ភ្លេងដោយខានមិនបាន។ ចម្រៀងមួយបទនេះពោរពេញដោយទុកព្រួយ បង្កប់ដោយភាពឈឺចាប់ដោយរៀបរាប់ប្រាប់មិនត្រូវរបស់គូសង្សារមួយគូដែលស្រឡាញ់គ្នាយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែពេលវេលាបែរជាបំបែកអ្នកទាំងពីរឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាទាំងដែលគេពីរនាក់នោះនៅស្រឡាញ់គ្នានៅឡើយ។ ស្នេហាដែលផ្តើមឡើងវិញពីចំណុចសូន្យ ត្រូវបញ្ចប់នៅចំណុចសូន្យ ដោយបន្សល់ត្រឹមស្នាមអនុស្សាទទេស្អាតរវាងគ្នានឹងគ្នា។
«សំឡេងដូចជាចេញមកពីផ្ទះមួយនោះ!» យេរ៉ីន ងាកមើលទៅខាងឆ្វេងដៃ និងសម្គាល់ថាសំឡេងនៃចម្រៀងដែលនាងបានស្តាប់ឮគឺចេញមកពីផ្ទះខាងនោះ។ មិនដឹងថានាងមានភាពក្លាហានបែបណា បែរជាមានចិត្តចង់ដឹងថាអ្នកដែលបន្លឺសាច់ភ្លេងឡើងនោះជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីក៏ដេញចម្រៀងនេះក្រោមបរិយាកាសត្រជាក់ល្វើយៗស្រស់ស្រាយឲ្យក្លាយជាស្រអាប់អាប់រស្មី ពេញដោយក្តីឈឺចាប់ទៅវិញ?
ចំណែកអ្នកបើកបទភ្លេងវិញ មិនដឹងទេថាចម្រៀងដែលខ្លួនបន្លឺឡើងមុននោះមានឥទ្ធិពលទាក់ទាញឲ្យអ្នកដទៃចាប់អារម្មណ៍មកលើខ្លួន ហើយថែមទាំងអង្គុយបង្អែកក្រោមម្លប់ឈើមើលកុំព្យូទ័រលើតុរបស់ខ្លួនធ្វើមិនដឹង ខុសពីសភាពក្នុងចម្រៀងដែលវិលដល់ចម្រៀងផ្សេងទៀតមួយទៀតទៅវិញ។
កែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅផ្តោតទៅលើកញ្ចក់អេក្រង់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ខណៈម្រាមដៃកំពុងមមាញឹកលើបន្ទះឃីប៊តហាក់មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងបរិយាកាសខាងក្រៅសូម្បីតែបន្តិច។ គេដូចជាកំពុងលិចលង់ទៅក្នុងពិភពមួយតែម្នាក់ឯង ដោយមិនដឹងទេថាពិភពដែលគេរស់នៅកំពុងមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះឡើយ។ យូរៗម្តងទើបឃើញគេលើកពែងកាហ្វេក្បែរដៃមកក្រេបបែបដកឃ្លាមើលកិច្ចការដែលខ្លួនកំពុងធ្វើថាដំណើរការរលូនឬមួយក៏អត់ អ្វីបែបនោះឯង។
កាន់តែសម្លឹង កាន់តែសង្កេតឃើញថាគេម្នាក់នោះសង្ហាចម្លែក បើទោះមិនញញឹមអ្វីសោះក៏ស្នាមខួចលើផែនថ្ពាល់ និងបបូរមាត់តូចស្តើងមានមន្តគ្រប់ដណ្តប់ឲ្យនាងចង់ឃើញមុខគេច្បាស់ៗពេញៗថាសង្ហាកម្រិតណា?
ឥរិយាបថនេះធ្វើឲ្យអ្នកឈរនៅជ្រុងម្ខាងទៀតញញឹមតាម ដ្បិតឃើញថាដែកឆក់ប៉ូលបូកដកកំពុងតែរត់រកគ្នា គ្រាន់តែបង្កើតឱកាសបន្ថែមបន្តិចបន្តួចប្រហែលជាជំរុញឲ្យស្ថានការកាន់តែប្រសើរជាងនេះ មុននឹងផ្ទាត់ដៃប៉ក់!
«ហ្អា៎!» យេរ៉ីន ភ្លាត់សំឡេងពេលដុំឈើដែលកល់ជាន់ដើម្បីមកមើលមកប្រភពសំឡេងបែរជារអិលចុះធ្វើឲ្យនាងភ្ញាក់អស់សំឡេង។
គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង អ្នកកំពុងជក់ចិត្តនឹងសំណេររបស់ខ្លួនមុននោះក៏ក្រលៀសភ្នែកទៅកាន់ប្រភពសំឡេងដែលមករំខានគេ មុននឹងឃើញមនុស្សលិលលនៅនឹងរបងខាងឆ្វេងផ្ទះរបស់គេពីចម្ងាយ។
ហ្គាន់ជូ ដាក់កុំព្យូទ័រលើតុរបស់ខ្លួនទៅម្ខាង រួចដើរសំដៅអ្នកលិបលនៅម្តុំនោះដោយក្តីងឿងឆ្ងល់ មុននឹងអើតមុខទៅពើបនឹងវង់ភ័ក្ត្រសម៉ដ្ឋគ្មានស្លាកស្នាមរបស់ខាងស្រីដោយចៃដន្យ។ កាលបើបានប្រទាក់ភ្នែករវាងគ្នានិងគ្នា អ្នកទាំងពីរបែរជាគ្មានអ្នកណាកម្រើកទៅណាបានដ្បិតដូចជាមានអ្វីមួយធ្វើឲ្យពួកគេត្រូវនៅស្ងៀម និងសម្លឹងមើលកែវភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមកបែបនេះដោយមិនជិនណាយ។
«ឯងទៅធ្វើអ្វីនៅទីនោះ យេរ៉ីន!» ហារ៉ា ស្រែកសួរពីមាត់ទ្វារផ្ទះស្នាក់ពេលឃើញអ្នកជាប្អូនសម្លឹងមើលអ្វីក៏មិនដឹងមិនដកភ្នែក។
«អើ...សុំទោស!» យេរ៉ីន រហ័សសុំទោស មុននឹងរត់ចូលទៅក្នុងវិញយ៉ាងលឿនដោយមិនបាននិយាយអ្វីច្រើន ព្រោះដឹងថារឿងនេះវាគួរឲ្យអាម៉ាស់ខ្លាំងបំផុតក្នុងឆាកជីវិតនាង។ វាជាលើកទីមួយហើយដែលនាងហ៊ានលបមើលអ្នកផ្សេងបែបនេះ តែអ្នកណាទៅដឹងថាវាស៊យបែរជាមកក្រឡាច់ឈើកល់ដួលបុកនឹងជញ្ជាំងហើយ រួចមកត្រូវម្ចាស់សាមីខ្លួនគេចាប់បានទៀត។
«យេរ៉ីន?» រីឯ ហ្គាន់ហូ បានត្រឹមនិយាយឈ្មោះនោះឡើងវិញ មុននឹងញញឹមតិចៗដោយមិនដឹងមូលហេតុថាហេតុអ្វី គ្រាន់តែដឹងថាម្នាក់នោះធ្វើឲ្យគេចង់ស្វែងយល់បន្ថែម។ អ្នកកំលោះសម្លឹងមើលមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់ខាងស្រីម្តងទៀត មុននឹងបោះជំហានមកកាន់កន្លែងដើម រួចបន្តកិច្ចរបស់ខ្លួនជាបន្តដូចដើម។
ប៉ុន្តែអ្វីៗហាក់មិនរលូនដូចចិត្ត ដ្បិតពេលនេះអារម្មណ៍របស់អ្នកកំពុងបែកខ្ញែកទៅកន្លែងផ្សេង និងគិតថាបើយករូបភាពមុននោះមកបញ្ចូលជាអត្ថបទប្រហែលជាមានភាពជក់ចិត្តមិនតិចនោះទេ។ គិតដូច្នោះហើយ បុរសថ្ពាល់ខួចរហ័សចុចរក្សាទុកនូវកិច្ចការរបស់ខ្លួនមួយខណៈ មុននឹងទាញកូនសៀវភៅគ្របពណ៌គគីររបស់គេមកសរសេរអ្វីម្យ៉ាងតាមមនោអារម្មណ៍ដែលកំពុងនាំឲ្យរសាត់អណ្តែតដោយយកចិត្តទុកដាក់។
ក្រោមរស្មីដ៏ស្រទន់នារដូវរងារ ធម្មជាតិទាំងឡាយហាក់ស្រស់ស្រាយបន្តិចបន្តួច រួចក៏ស្រពោនរួយទៅតាមកាលវេលា។ ខុសប្លែកតែព្រះអាទិត្យដែលមិនចេះរួយ មិនចេះបាត់បង់អានុភាពមានតែខំប្រឹងបញ្ចេញរស្មីសាយសព្វផ្តល់កម្តៅដល់ធម្មជាតិ និងមនុស្សក្នុងលោកឲ្យមានភាពកក់ក្តៅក្នុងខ្លួនខ្លះៗក្នុងរដូវត្រជាក់នេះ។
ទន្ទឹមគ្នានោះ ដើម្បីកំដរបរិយាកាស និងបង្កើនភាពទាក់ទាញចិត្តភ្ញៀវដែលមកកម្សាន្តនៅតំបន់នេះឲ្យកាន់តែសប្បាយរីករាយ និងអ៊ូរអឡើង អភិបាលខេត្តកោះជេជូបានរៀបចំឲ្យមានកម្មវិធីកម្សាន្តសប្បាយជាច្រើនក្នុងឧស្យាននោះដោយរាប់បញ្ចូលទាំងសកម្មភាពនិទានរឿងក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ ការប្រណាំងសេះ ការរត់ប្រណាំងមិត្តភាពជុំវិញឧស្យាន ឆាកសម្តែងវប្បធម៌ប្រពៃណី ឆាកសៀករហ័សសកម្ម ឆាកវោហាសព្ទ ជំរុំត្រជាក់ចិត្ត និងជំរុំល្បងសមត្ថភាពជាដើម។ តាមកន្លែងសកម្មភាពនីមួយៗសុទ្ធតែមានពិធីករ និងពិធីការនីស្រស់សង្ហាស្រស់សោភាជាអ្នកបញ្ចេញសារសព្ទទាក់ទាញចិត្តឲ្យភ្ញៀវទេសចរណ៍ប្រុសស្រីបង្អង់ជើងឈប់មើល ឬចូលរួមសកម្មភាពទាំងនោះដោយខានមិនបាន។
«បងទៅបន្ទប់ទឹកបន្តិច ឯងនៅចាំបងត្រង់ហ្នឹងសិនហើយណា៎!» ហារ៉ា និយាយប្រាប់ឲ្យអ្នកជាប្អូនរង់ចាំនាង ខណៈនាងត្រូវទៅបំពេញធុរៈផ្ទាល់ខ្លួនបន្តិចបន្តួច មុននឹងដើរកម្សាន្តនៅតំបន់មួយនេះបន្ត។ ចំណែក យេរ៉ីន ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រមតាមសម្តីរបស់ ហារ៉ា ដោយមិនប្រកែក ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់នាងបែរជាបាញ់ឆ្ពោះទៅចំឆាកមួយដែលនៅមិនឆ្ងាយពីនាងប៉ុន្មានម៉ែត្រនោះទៅវិញ ដ្បិតឆាកនោះមានមនុស្សចោមអង្គុយជាជួរពីមុខឆាកបែបកំពុងរង់ចាំមើលថាឆាកនោះមានសកម្មភាពអ្វី។ ឃើញដូច្នោះ យេរ៉ីន ក៏បោះជំហានពីកន្លែងឈររង់ចាំ ហារ៉ា ទៅកាន់ឆាកមួយនោះ ដោយគិតថាវាមិនឆ្ងាយអ្វីណាស់ណានោះទេ បើយ៉ាងម៉េចនោះ ហារ៉ា គង់តែរកនាងឃើញមិនខាន។
ខណៈក្នុងស្តង់ក្បែរនោះវិញមានបញ្ឈរនូវតុក្កតាខ្លាឃ្មុំតូចធំចម្រុះពណ៌ និងសៀវភៅរបស់ The Magic Group គ្រប់វគ្គ គ្រប់ភាគទាំងអស់ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកកំលោះថ្ពាល់ខួចទាំងគូត្រូវបង្ឈប់ជើង រួចបកមកមើលសៀវភៅទាំងនោះដោយស្នាមញញឹមស្រាលៗ។ អ្នកលូកដៃទៅប៉ះសៀវភៅគ្របពណ៌ស ដែលមានការរចនាដោយផ្កាសាគូរ៉ាពណ៌ផ្កាឈូកតូចធំពីលើក្របដោយអារម្មណ៍ម្យ៉ាងដែលសូម្បីតែគេខ្លួនឯងក៏មិនដឹងថាគួរបានពណ៌នាយ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែមិនទាន់ទាំងបានលូកកាន់សៀវភៅនោះមកមើលផង ដៃស្រឡូនតូចក៏ចាប់កាន់វាឡើងដោយអានចំណងជើងសៀវភៅឮល្មមតែខ្លួនឯង តែក៏ទាញក្រសែភ្នែករបស់អ្នកកំលោះឲ្យងាកទៅនាងដោយស្វ័យប្រវត្តិដូចគ្នា រួចក៏ចាប់ភ្លឹកថាម្នាក់នោះជាអ្នកស្នាក់នៅផ្ទះជាប់គេនោះឯង។
ចំណែកខាងស្រីពេលមានអារម្មណ៍ថាអ្នកក្បែរកាយសម្លឹងមកខ្លួន ក៏ងើបមុខចេញពីសៀវភៅនិងសម្លឹងទៅកាន់ម្ចាស់ភ្នែកទាំងគូនោះវិញ មុននឹងសើចលែងសមពេលដឹងគេជាមនុស្សដែលខ្លួនលបមើលកាលពីថ្ងៃរសៀលនោះឯង។
«ហេតុអ្វីផែនដីនេះតូចអ្វីយ៉ាងនេះ?» យេរ៉ីន លួចថ្ងួចថ្ងូរក្នុងចិត្តដោយភាពអាម៉ាស់ បើអាចនាងចង់ជ្រែកដីទៅឲ្យបាត់នៅវេលានេះណាស់ ដ្បិតវាជារឿងដែលអាម៉ាសមែនទែនដែលលបមើលគេហើយ ហើយមកត្រូវជួបគេនៅទីនេះទៀត។ នាងមិនទេថាគេអាចគិតថានាងនេះរោគចិត្តតាមដានគេឬអត់នោះទេ? ប៉ុន្តែធានាបានថានាងមិនដឹងទេថាគេនៅទីនេះ!
«អ្នកនាងមានរបួសត្រង់ណា?» សុខៗកំលោះសង្ហា ហ្គាន់ជូ បើកសំណួរមិនចំទិសដៅធ្វើឲ្យ យេរ៉ីន ធ្វើមុខដូចជាឆ្ងល់បន្តិច រួចងាកមើលឆ្វេងស្តាំថាកំលោះសង្ហាកំពុងនិយាយនឹងអ្នកណា?
«ខ្ញុំកំពុងសួរអ្នកនាងហ្នឹងឯង?»
«ខ្ញុំឬ?»
«បាទ! ព្រោះកាលពីរសៀលឮស្រែក តែខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកនាងស្រែករឿងអី? ហើយទៅធ្វើអ្វីក្បែររបងនោះដែរ?»
ថាមែនៗ! ឃើញទេគេសួរសំណួរសម្លាប់ហើយ តើឲ្យឆ្លើយបែបណា? គួរឆ្លើយថាមិនអីនោះទេ ខ្ញុំស្រែកព្រោះក្រឡាច់ឈើដួលពេលលបមើលលោកហ្នឹង?...ទៅមិនរួច!
«អត់ទោស!» ប៉ុន្តែមិនទាន់បានឆ្លើយអ្វីផងសំឡេងក្រអួនក្រអៅរបស់អ្នកប្រម៉ូតកម្មវិធីក្មេងៗបន្លឺឡើងចំពោះពួកនាង ធ្វើឲ្យ យេរ៉ីន ងាកទៅមើលមុខអ្នកប្រម៉ូតដោយក្រសែភ្នែកអរគុណ ព្រោះនាងអាចរួចខ្លួនពីសំណួរដ៏ពិបាកនេះបានដោយសារតែគេនេះហើយ។
«បាទ?» ហ្គាន់ជូ ឆ្លើយដោយសំនួនក្រអួនក្រអៅធ្វើឲ្យអ្នកប្រម៉ូតក្រមុំញញឹមបិទមាត់មិនជិត មុននឹងវាចារតបជាខ្សែឲ្យ យេរ៉ីន ប្តូរទឹកមុខពីញញឹមអរគុណទៅជារាបស្មើសាបដូចទឹកទន្លេ និងរហ័សគ្រវីក្បាលបដិសេធភ្លាមៗ។
«អូយ!...បងស្រីខាងនេះបានសង្សាសង្ហាដល់ហើយ ហើយសំឡេងពីរោះទៀត! តើបងប្រុសមានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់ចូលរួមបង្ហាញសមត្ថភាពពិសេសៗដើម្បីបានរង្វាន់ពីកម្មវិធីយើងទេ? បើបងប្រុសទទួលបានការវ៉ូតច្រើនជាងគេបងនឹងទទួលបានសៀវភៅឈុតថ្មីរបស់ The Magic Group ភ្លាមៗតែម្តង តែបើបងបានត្រឹមលេខ២ ឬលេខ៣ បងក៏អាចទទួលបានតុក្កតាគូស្នេហ៍នេះឲ្យបងស្រីដែរ!»

.....................